Her yıl 6 Mayıs sabahı, vicdanlı yüreklerde aynı sızı uyanır. Gözlerimizi kapattığımızda karşımıza üç genç çıkar: Deniz Gezmiş, Yusuf Aslan ve Hüseyin İnan. Sadece isimleriyle değil, fikirleriyle, inançlarıyla ve uğruna can verdikleri “Tam Bağımsız Bir Türkiye” düşleriyle…
Tam bağımsız bir Türkiye!
Bu söz onlar için bir slogan değil, bir yaşam biçimiydi. Halkın alın terini, emeğini, geleceğini emperyalizme peşkeş çekmeyen bir ülkenin mücadelesiydi onlarınki.
Ne istediler?
Halkın malı olan fabrikaların, tarlaların, madenlerin yine halka ait olmasını.
Ne dediler?
İşçiye, köylüye, öğrenciye adalet. Kardeşçe, eşit bir yaşam.
Ne yaptılar?
Bu ülkenin gençliği adına ayağa kalktılar.
6 Mayıs 1972’de darağacına gönderilen bu üç fidan, aslında bir ülkenin umudu, onuru ve başkaldırısıydı. Onları idama götüren karar, sadece üç genci değil, milyonların vicdanını da hedef aldı. Ama tarih, bu kararın meşru değil; politik olduğunu çoktan yazdı.
Bugün de hâlâ aynı sorularla karşı karşıyayız.
Gerçekten bağımsız mıyız?
Dış borçla yaşayan, üretimden koparılmış bir ülke; emeği değersizleştirilmiş milyonlar… Bu tablo, üç fidanın düşlediği Türkiye’nin tablosu olabilir mi?
Onları anmak; sadece adlarını söylemek değildir.
Onları yaşatmak, her koşulda halktan ve emekten yana durabilmektir.
Çünkü onların mücadelesi geçmişte kalmadı, bugün hâlâ devam ediyor.
Onlar toprağa düştü, ama büyüyen biz olduk.
Ve unutulmasın ki !
Üç fidan ölmedi.
Onlar, halkın vicdanında kök saldı.
Yorumlar kapalı.